Yekane hêviya pîrejina koçber a ji Serêkaniyê; vegera ewle

Di nav konên hilweşiyayî û erda biherî de ku bêhna axê bi baranê re tevlihev dibe, Emîna Mihemed a 54 salî li ber firoşgeheke xwarinê ya ku ji hêla xizmên wê ve li Kampa Serêkaniyê a li Hesekeyê hatiye vekirin, rûniştiye.

Emîna bi tiliyên lerzok nîşan dide û bi dengekî bêhêvî dibêje: "Rewşa me li vir pir xirab e. 7 sal e em di van kampan de bi ax, toz û ava baranê ku di zivistanê de diherike, jiyana dijwar derbas dikin."

Dûre dengê wê bilind dibe û dibêje: "Me têra xwe koçberî, koçberiya bi darê zorê û zilm dît. Em dixwazin vegerin mal û bajarê xwe. Em ji tiştên ku em li vir dikişînin bêzar bûne.”

Emîna dibêje: “Em niha nikarin di van şert û mercan de vegerin. Xaniyên me bi tevahî wêran bûne, bîrên me hatine xerabkirin û ew erdê me li gundê Umm El Dibs diçînin, her wiha em tiştekî li ser rewşa xaniyê xwe li taxa Zerdeşt nizanin.”

Jina 50 salî gotinên xwe wiha bi dawî dike: “Em dixwazin vegerin da ku miriyên xwe li axa xwe veşêrin. Em ji vê koçberiyê bêzar bûne.”

Şêniyên koçber ên Serêkaniyê piştî Peymana 29`ê Çileyê, hêvî dikin ku ew bi ewlehî vegerin malên xwe.

Bi hezaran koçberên ji Serêkaniyê di şert û mercên dijwar de dijîn. Ew bi giranî li 3 kampan belav bûne; Kampa Waşûkanî, Kampa Serêkaniyê ya li Hesekê û Kampa Newroz a li Dêrikê. Wekî din, ew li dehan dibistanên ku veguherîne stargehan dijîn û bi sedan malbat hîn jî li cem xizmên xwe yan jî li malên kirêkirî yên li Qamişlo û Hesekê dijîn.

Komîteya Koçberên Serêkaniyê di daxuyaniyekê de di 25`ê Adarê de diyar kir ku rewşa ewlehî, leşkerî û îdarî li bajêr û gundewarên derdora wê ewle nîn e. Lewma her vegera takekesî yan bêrêxistin dê bi xeter be.

(k)

ANHA