‘Evladıma Kürdistan için şehit düştüğünü söyleyin’

Haziran 2001’de, Cizir Kantonu’nun Hesekê şehrinde dünyaya gelen Îvan Ekrem Kurdî, yurtsever bir ailede büyüdü. Üç kız kardeşiyle birlikte, halkının özgürlük mücadelesinin içinde şekillenen bir bilinçle yetişti. Annesi Ermeni kökenliydi ve ailesi, Önder Abdullah Öcalan’ın fikir ve felsefesini benimsemiş, devrimci mücadelede bedeller ödemiş köklü bir geçmişe sahipti.

Îvan'ın ailesi, özgürlük yolunda pek çok şehit vermişti. Amcası Dilgeş Çiya, 1995’te gerilla saflarına katılmış ve 1998’de Şirnex dağlarında işgalci Türk devletinin saldırılarında şehit düşmüştü. Amcasının oğlu Emin Îzedîn Ehmed (Dilgeş Til Temir) ise 2015 yılında Şehit Rubar Qamişlo Hamlesi sırasında Kizwan Dağı’ndaki Bedîh köyünde şehit düştü.

Bu bedeller, Îvan’ın çocukluk yıllarında derin izler bıraktı. Henüz ortaokulu bitirmeden, amcasının oğlunun şehadetiyle hayatı değişti. Ekonomik zorluklarla mücadele eden ailesine destek olmak için eğitimini yarıda bıraktı ve sorumluluklarını omuzladı.

2019’da, Türk devleti ve ona bağlı çetelerin Serêkaniyê ve Girê Spî’ye işgal saldırıları, Îvan’ın ailesi için yeni bedellerin habercisiydi. Amcasının oğlu ve aynı zamanda gazeteci arkadaşımız olan Seed Ehmed, 13 Ekim’de şehit düştü. Aynı ayın 19’unda, amcası Îzedîn (şehit Emîn Îzedîn'in babası) de şehit düştü. Aile için devrim yolculuğunda yeni bir dönemeç başlamıştı.

Îvan, şehit yoldaşları ve akrabalarının izinden gitmeye karar verir. Onun için artık yaşam, sadece nefes almak değil, halkının özgürlüğü için mücadele etmekti. Asayiş üyesi olan kuzeni Dijwar Îsa, DAİŞ çetelerinin bir saldırısında şehit düşerken, amcasının kızı ve YPJ savaşçısı Medya Îsa da aynı kaderi paylaşmıştı. Bu kayıplar, Îvan’ın devrimci ruhunu daha da pekiştirdi.

Amcası Dilgeş Çiya’nın ismini alarak, Demokratik Suriye Güçleri’ne (QSD) bağlı Anti-Terör Birlikleri'ne (YAT) katıldı. Mücadeleye katılması, annesi Kesûma Ehmed için hem bir gurur kaynağı hem de yüreğinde taşıdığı en büyük korkulardan biriydi.

“Onun sözleri aklımdan çıkmıyor. Korkuyordum ki başına kötü bir şey gelir. O bana hep, ‘Seçeneklerimiz karşısında engel olmamalıyız’ derdi” diye anlatıyor annesi. “Bir gün askeri güçlere katılma kararını paylaştığında, ona engel olmadım. Çünkü doğru olanı yaptığını biliyordum. Eğer savaşçılar olmasaydı, biz çoktan katliamlardan geçirilmiştik.”

2023 yılında evlenen Îvan, çocuk sahibi oldu ve ona Rêwan adını verdi.

TİŞRİN BARAJI’NDA BİR ANNE VE OĞLU

8 Aralık 2024’te, Türk devleti çeteleriyle birlikte Tişrîn Barajı’na ve Qereqozak Köprüsü’ne yoğun saldırılar başlattı. Kuzey ve Doğu Suriye halkı, 8 Ocak 2025’te barajı korumak için nöbet eylemi başlattı. Bu süreçte saldırılar artarak devam etti; halk, aydınlar, siyasetçiler ve sanatçılar hedef alındı. Ancak, Tişrin’deki direniş, büyük bir inanç ve kararlılıkla sürdü.

Îvan Kurdî, burada halkının ve toprağının tarihine adını yazdırdı. İki şehit ablası ve iki şehit halası olan annesi Kesûma Ehmed de üç kez Tişrîn Barajı’ndaki direnişe katıldı. Gözleri, her defasında savaşçı oğlunu arıyordu. Bir saldırıda yaralanmasına rağmen, oğlunu görme umuduyla yeniden barajın yolunu tuttu.

1 Şubat 2025’te, Îvan, Tişrîn’de işgal saldırılarına karşı direnirken şehit düştü.

Annesi Kesûma Ehmed, oğlunun ardından halkına seslendi:

“Şehitlerin takipçisi olacağım. Kürt düşmanlarının saldırıları, halkımızın iradesini kıramaz. Tüm Kürt güçlerine birlik çağrısı yapıyorum. Gençlere de sesleniyorum: Toprağınızı ve onurunuzu koruyun! Önder Abdullah Öcalan’ın fiziki özgürlüğü ve özgür bir Kürdistan için mücadele edin!”

‘EVLADIMA BABASININ KÜRDİSTAN İÇİN ŞEHİT DÜŞÜĞÜNÜ SÖYLEYİN’

Îvan, güler yüzü, fedakârlığı ve yoldaşlarına olan bağlılığıyla herkesin gönlünde iz bıraktı.

Eşi Diyana Ebdulxenî Mihemed, onun evine olan sevgisini şu sözlerle anlattı:

“Aileme çok saygılıydı. Oğluna düşkündü. Ne kadar uzakta olsa da sevgisi hep bizimleydi. Eve çok az gelirdi ama yüreği hep evdeydi. Bana fısıldadığı son sözler hâlâ kulaklarımda: ‘Bir gün şehit düşersem, benimle gurur duy. Eğer oğlum Rêwan beni sorarsa, ona kahramanlığımı anlat. Babasının Kürdistan için şehit düştüğünü söyle’ dedi.”

‘ŞEHADETİYLE GURUR DUYUYORUZ’

Îvan’ın ablası Îvanûş, kardeşinin kaybının tarifsiz bir acı olduğunu ama onun bir fedakârlık sembolü olarak hatırlanacağını söylüyor:

“O sadece bir kardeş değildi; ailenin dayanağıydı. Küçük yaşlardan itibaren aile sorumluluğunu üstlendi. Bizi korumak için bir kalkan oldu. Fiziken gitti, evet… Ama o bir şehit, bir fedakârlık sembolü ve hepimiz için bir gurur kaynağıdır.”

Dayısının kızı Cîhan Seyfedîn ise Îvan’ın en büyük hayalinin Önder Abdullah Öcalan’ı görmek olduğunu dile getiriyor:

“Îvan şehit düştü ama Önder Abdullah Öcalan’ı ve özgür Kürdistan’ı görememesi içimizde kaldı. Ancak o direnişi seçti ve Tişrîn Barajı’nın öncü savunucularından oldu. Herkes, Îvan’ın büyük katliamların önünü almak için canını feda ettiğin biliyor.  Bombalı iki droneyi fark edip arkadaşlarını uyardı, ancak o sırada patlayan dronenin şarapnel parçaları başına isabet etti ve şehit düştü.”

Dayısının oğlu Welat Îzedîn Ehmed de onun YAT’a katılmasını büyük bir aşkla gerçekleştirdiğini vurguluyor:

“Îvan hep bana, ‘Ben büyük bir aşkla katıldım, kimse önümde duramaz’ derdi. Hepimiz fedakar olmaya hazırız ama onun şehadeti derin bir acı bıraktı. Bir yaşındaki çocuğunu geride bıraktı ama bugün herkes onun Tişrîn’deki kahramanlığından bahsediyor.”

Îvan Kurdî’nin hikâyesi, Kürt halkının direniş destanında unutulmaz bir yer edindi. O, ardında yas değil, bir direniş mirası bıraktı.

(rd)

ANHA